....

چه غم انگیز است وقتی چشمه ای سرد و زلال کنارت می جوشد،

می خواند و می نالد و تو تشنه آتش

باشی نه آب

 

بچه بودم بادبادکای رنگی

دلخوشی هر روز و هر شبم بود

خبر نداشتم از دل آدما

چه بی بهونه خنده رو لبم بود